-ENOTTY

Reklamy dostępu do internetu przez sieć komórkową wskazują na możliwość testowania przez kilka dni. Można sprawdzić w warunkach bojowych jak z zasięgiem i parametrami transmisji w interesujących nasz obszarach. Jak to wygląda w rzeczywistości?

Jako pierwszy, Plus. Możliwości testu jak najbardziej są. Koszt? Aktywacja ok. 50 zł, następnie za każdy dzień testu 3 zł. Czyli tydzień upewniania się to ponad 70 zł. O koszt modemu nie pytaliśmy. Dziękuję, wezmę ulotkę i się zastanowię.

Obok jest Era. Niestety, zestaw testowy ktoś wypożyczył właśnie. Kiedy będzie? Nie wiadomo. A koszt upewnienia sie przez 7 dni? Jakies 50÷100 zł, obsługującej trudno było sprecyzować.

Może Play zaskoczy ofertą? No zobaczmy. Jest możliwość odstąpienia od umowy w ciągu 7 dni. Koszty, które trzeba ponieść: modem (1 zł) i aktywacja karty (9 zł). Huh.

Do Orange już nie poszliśmy :)

Okres testowy był bardzo pomocny. Dzięki wytężonej pracy deweloperów z łącznością komórkową na freeniksach nie ma problemu od dłuższego czasu. Modem Hujwie e160 zarówno na Ubuntu 9.04 jak i Fedorze 11 działał bez problemu. Jednak nawet świecąc diodką na turkusowo, co oznacza HSDPA, zawiódł oczekiwania. Opóźnienia oscylowały wokół pół sekundy, uniemożliwiając wygodne korzystanie z Internetu:

8 packets transmitted, 7 received, 12% packet loss, time 7000ms
rtt min/avg/max/mdev = 364.350/441.689/506.743/48.119 ms

A do najbliższej stacji bazowej jest niecałe pół kilometra. W innym punkcie trójmiasta, w innych porach dnia sytuacja analogiczna. Sprawdzić z innymi operatorami nie udało się, modem ma najwyraźniej SIM-Lock i nie ,,łapie zasięgu'' z innymi kartami SIM. Odstąpienie od umowy i zwrot urządzenia trwało 10 minut.

Dzisiaj Radio Z Końca Alfabetu w wiadomościach o 10 podało mniej więcej takiego newsa:

21-letni informatyk Christopher Poole został wybrany przez tygodnik Time najbardziej wpływowym człowiekiem 2008 roku. Pool jest założycielem portalu 4chan, odwiedzannego dziennie przez 13 milionów osób.

Śmiać mi się chciało z powtarzania przez duże polskie radio takich farmazonów. ,,Time'' nie wybrał, tylko przygotował ankietę. Wyboru dokonał internet, a dokładniej… sam 4chan.

Radiowi newsmenom zabrakło rzutu okiem na stronę w Wikipedii. A nie trzeba daleko szukać, żeby znaleźć dokładny opis manipulacji ankiety internetowej. Ale po co się wglębiać w temat, lepiej powtórzyć, że ,,Time'' ,,wybrał'' i pokierować ludzi na /b/. Marblecake also the game…

Im mniej tranzystorów, tym układ scalony tańszy. Im mniej elementów, tym koszt urządzenia niższy. Dlatego nowy sprzęt nie ma kawałka EEPROMU na firmware, tylko jest on ładowany przez sterownik. Dlatego też karty dźwiękowe potrafią coraz mniej, chociaż uzytkownik tego nie zauważa.

Pierwsze kosztem oszczędności padło miksowanie strumieni dźwięku z róźnych źródeł. Karty dźwiękowe zaczęły obsługiwać tylko pojedynczy strumień, a łączenie wiele w jeden pozostawiono systemowi operacyjnemu. ALSA dorobiła się więc wtyczki dmix, a CPU x86 rozszerzeń SSE, które właśnie do miksowania dźwięku idealnie sie nadają. I do resamplingu, bo zazwyczaj obsługiwana jest tylko jedna częstotliwość próbkowania (48 kHz) i tylko jeden format próbek (S32LE).

Następnie zniknął regulowany wzmacniacz wyjściowy. Teraz głośność reguluje się w domenie cyfrowej, wyciszając odgrywane dźwięki. Ponownie przydają się instrukcje SSE — do mnożenia próbek. Producenci sprzętu nadrabiają utratę jakości zwiększeniem zakresu przetwarzania do 24 bitów.

Idąc dalej, po co robić układ potrafiący odtwarzać wielokanałowe próbki dźwięku? Łatwiej i taniej umieścić w scalaku 3 dwukanałowe i programowo łączyć je w 5.1. Również wyciszenie wbudowanych głośników przy podłączaniu słuchawek przestało być realizowane sprzętowo. Programiści ALSA musieli napisać obsługę jack sensing i stworzona musiała być logika przełączająca. Nie zawsze działa, w systemach śledzenia błędów wciąż pojawiają się zgłoszenia takie jak Realtek ALC883 speakers don't mute when headphones plugged in.

Karty dźwiękowe stają się coraz prymitywniejsze, baza quirków w /lib/alsa/init/ rozrasta się, a developerzy muszą pisać coraz więcej kodu zastępującego funkcje wycinane ze sprzętu. Ludzie oczywiście oburzali się, gdy wyszło to na jaw w Windows Vista. Dwa lata później mało kto o tym pamięta.

Nie przez IBM. Przez Oracle. Whaaaat?

W Oracle pracuje Chris Mason, dostaje kasę m. in. za pisanie btrfs. Oracle jest teraz właścicielem ZFS, mogłoby zmienić licencję na GPL i połączyć ze swoim systemem plików¹. Zmiana licencji nie podobała by się wielu osobom, ale Sun przed przyjęciem od nich kodu wymagał podpisania cyrografu.

Wizja ciekawa, ale uważam, że tak się nie stanie.

¹ i technicznie niemal niewykonalne

Bardzo denerwująca sytuacja miała miejsce przedwczoraj. Otóż udaliśmy się z Asią do teatru i przywitała nas cisza. Kilka innych osób również starało się dostać na spektakl. Jednak został on odwołany, z powodu ogłoszonej żałoby! W kasie zaproponowano zwrot za bilety lub zmianę na inną sztukę. Chcieliśmy zobaczyć ,,Szefa wszystkich szefów'', ale na najbliższe terminy nie ma już miejsc, w przyszłym miesiącu nie grają, a potem to nie wiadomo.

A tymczasowem, jak słusznie zauważył Piotr, w czasie świąt na drogach zginęło o połowę więcej osób. I żałoby z tego powodu nie ma.

Plan pisania jednej notki na tydzień czasami wymaga ,,wypełniacza''. Zwłaszcza, jak nic sie nie dzieje, a słońce w Portsmouth zachęca bardziej do picia piwa na plaży, niż siedzenia przy komputerze. Krótko więc.

W tym roku, jak jeszcze nigdy dotąd, są premiery kilku filmów, które chcę obejrzeć w kinie. Są produkcje, które po prostu rzucają na kolana oprawą wizualną. A do tego potrzebny jest duży ekran.

Widziałem już Watchmen i byłem pod wrażeniem. W tym roku będę jeszcze cieszyć oczy następującymi pozycjami:

• 9 — koniecznie!
• Terminator 4: Salvation, po trójce nie wchodzącej do kanonu i zbyt rozciągniętym serialu zapowiada się niezły show. Uwaga z trailerami, zawierają spoilery.
• Star Trek rozpoczyna pozycje, na których się wychowałem;
• Transformers 2 (a ja chciałbym zobaczyć Unicrona!)

Wśród nowości w Fedorze 11 (dzisiaj beta), w dziale zarządzania energią ukryto informację o tuned. Jest to demon (kolejny…) któremu postawiono za cel dopasowanie ustawień oszczędności energii w Linuksie do bieżącego wykorzystania komputera. Programik jest centralą zbierającą informacje z wtyczek monitorujących (intensywność wykorzystania dysków, sieci, kart dźwiękowych, pamięci) i podejmującą decyzję o wprowadzeniu tuningów.

Zadanie ambitne, w tej chwili jednak większość pomysłów siedzi jeszcze w głowie dewelopera. Obecnie tuned ma tylko jedną wtyczkę zmieniającą ustawienia dysku. Monitorujących jest 100% więcej — ilość danych wymieniona z dyskiem i przez sieć. Jest to jednocześnie rzadki przykład pakietu oprogramowania open source, w którym objętosć dokumentacji stanowczo przewyższa objętość kodu programu.

Osobiście widzę tu pewną duplikację możliwości dawanych przez interfejs Power Management Quality of Service jądra Linux. Po szerszy opis odsyłam do slajdów z Embedded Linux Conference 2008. W skrócie: aplikacje informują jądro o wymaganiach dotyczących opóźnień. Na podstawie tych informacji Linux może wybrać najniższy stan zasilania urządzeń, spełniający wymagania programów. Urządzenie wyłączone prądu nie bierze, bateria starcza na dłużej, lasy tropikalne są ocalone, /* ekologiczne pierdu pierdu */.

Zazwyczaj im niższy stopień zasilania, tym wolniejsza reakcja bądź czas ,,wybudzenia'' urządzenia. Przykład ze slajdów: przeglądarka WWW może określić swoje tolerowane opóźnienie na 2 sekundy. W takim wypadku jądro może uśpić interfejs sieciowy i budzić go co dwie sekundy (w uproszczeniu) na krótką chwilę potrzebną do odebrania danych. Komunikator żądając opóźnienia nie większego niż ½ sekundy wymusi czterokrotnie częstsze budzenie interfejsu. Gra sieciowa, potrzebująca zerowych opóźnień, wyłączy mechanizmy oszczędzania energii karty sieciowej.

PM QoS są już obecne w jądrze:

% ls /dev/*latency*
/dev/cpu_dma_latency /dev/network_latency

(i network_throughput do kompletu) oraz dostępne dla użytkowników przez interfejs DeviceKit-power.

Opóźnienie wydania bety spowodowało wzrost mojej niecierpliwości i przyspieszenie decyzji o przejściu na Fedorę 11. Trochę niepewnie — przepisanie zarządzania pamięcią masową w instalatorze pociągnęło za sobą pewną ilość błędów. Do aktualizacji podszedłem więc z backupem i planem.

Cały proces przebiegł następująco:

1. instalacja sieciowa F10 w wirtualce w KVM w konfiguracji przypominającej moją obecną instalację na laptopie, czyli szyfrowanie+ext4
2. instalacja i uruchomienie PreUpgrade, zassanie 881MB pakietów
3. skopiowanie plików z wirtualki do /var/cache/yum/preupgrade na laptopie, bo po co ściągać dwa razy; obrazy z /boot/upgrade/ też warto wziąć
4. dokończenie preupgrade
5. po zweryfikowaniu poprawności aktualizacji w maszynie wirtualnej, instalacja i uruchomienie preupgrade na właściwym systemie
6. restart i fail. Nie może zamountować niektórych systemów plików z fstab. Hmm. A-ha, zakomentowałem wpisy dotyczące NFSów i poszło dalej, rzucając wyjątkiem w instalatorze na sam koniec. Ale system się zaktualizował.

Jak działa preupgrade? W zasadzie podobnie do opcji upgrade, którą można wybrać w instalatorze uruchomionym z płyty. PE odpalone na działacej instalacji Fedory sprawdza jakie pakiety są do instalacji i pobiera je z sieci, umieszczając w /var/cache. Pobrany zostaje również obraz instalatora, który trafia do /boot. Jest dość duży, więc warto mieć około 200 MiB wolnego miejsca. W czasie pobierania można dalej korzystać z komputera i dopiero po zakończeniu zrestartować system. W menu grub pojawia się nowa pozycja Upgrade to .... Jak można się domyślić, jej wybranie skutkuje uruchomieniem instalatora i aktualizację uprzednio pobranymi na dysk pakietami. Wszystko dlatego, że deweloperzy Fedory nie uznają aktualizacji na żywym systemie, przy okazji rzucając hasła o większych możliwościach migracji (LVM→LVM2, ext3→ext4→btrfs, itp.).

Proces aktualizacji zajął u mnie około 2h, nie licząc ściągania paczek z sieci. Przy okazji okazało się, że domyślna instalacja Fedory 10 zawiera trochę ponad 1024 pakiety. Po pół roku używania, w mojej instalacji do aktualizacji było ponad 1600 pakietów.

Przy okazji Test Day for Intel Graphics ściągnąłem livecd z Fedora rawhide, które za kilka tygodni zostanie wydane jako Fedora 11 Leonidas. Już teraz robi bardzo dobre wrażenie. Sterownik intela chyba w końcu został wyleczony z paskudnego błędu, który praktycznie uniemożliwiał działanie z Compizem. Mi się przynajmniej nie zawiesił w ciągu pół godziny katowania Compizem, Quake 3 Arena i obracaniem kostki z działającymi aplikacjami OpenGL (DRI2!). Poza tym ponownie działa Kernel Modesetting i zmiana wielkości bufora w locie (nie trzeba więcej kombinować z parametrami Virtual w konfiguracji Xorg).

W oczy (uszy?) rzuca się również nowe PulseAudio, z wyborem profili kart dźwiękowych. Przełączenie odtwarzania z analogowego gniazdka na SPDIF to teraz kwestia kilku kliknięć. Podobnie zmiany stereo/4.0/5.1/7.1/HSP/A2DP. Domyślnie ładowany jest moduł PA wstrzymujący odtwarzanie muzyki, gdy zaczyna dzwonić telefon/aplikacja VoIP. Nie sprawdziłem jak funkcjonują tzw. flat volumes, z opisu wyglądają na dość nieintuicyjny sposób regulacji głośności.

Aplet przełączania użytkowników też jest zmieniony, pojawiły się opcje globalnego ustawiania statusu użytkownika (dostępny/zajęty/itp.) i wyłączania komputera. Wcześniej widziałem podobną organizację chyba w Ubuntu.

Nie sprawdziłem śledzenia programow z wykorzystaniem systemtap. Format LiveCD przesuwa ściąganie wszystkich potrzebnych plików *debuginfo daleko poza granicę niewygody. Na pewno jeszcze rzucę okiem, ciekawi mnie zwłaszcza współpraca z markerami DTrace'owymi osadzonymi w programach.

Z drobiazgów, które zdołałem zauważyć. Applet Bluetooth w końcu ma działające wsparcie dla rfkill. Dwoma kliknięciami można włączać/wyłączać adapter BT w laptopie, będę mógł pozbyć się mojego skryptu. Ficzer szybkiego bootowania jest dla mnie zupełnie niewidoczny. Linuksa używam w większości na laptopie, a to oznacza mniej więcej 19:09:01 up 44 days, 4:05, 4 users, load average: 0.92, 0.77, 0.48. Suspend/resume działa od lat, więc bootowanie to bardzo rzadka czynność.

Osoby instalujące system 32-bitowy mają dużą szansę dostać w komplecie jądro x86-64, o ile ich sprzęt wspiera 64-bity. Przetestować też warto przypisywanie fizycznych urządzeń PCI maszynom wirtualnym działającym w KVM. I pewnie ze dwa tuziny innych rzeczy, lista ficzerów w Fedorze 11 jest imponująco długa.

Po krótkiej jeździe próbnej z LiveCD nie mam obaw w związku z aktualizacją mojej F10 do rawhide w okolicach wydania F11 Beta. Czyli w ciagu najbliższych dwóch tygodni. Spodziewam się jedynie pewnego bałaganu z plikami konfiguracyjnymi. RPM podejmuje decyzję, czy plik był zmieniony od czasu instalacji poprzez porównanie hasha pliku z tym, co jest zapisanie w bazie. Ponieważ z F11 nastąpiła wymiana funkcji skrótu z MD5 na SHA256 (ah, te wymagania rządowe), każdy plik zostanie uznany za zmieniony przez użytkownika. Nie jest to krytyczna kwestia i może zostanie jakoś rozwiązana przez deweloperów.

Masz jakiś większy dysk Seagate? Lubisz swoje dane? To sprawdź, czy Twój dysk klasy średniej (Diamond 22), górnej (Barracuda 7200.11) lub near-line (Barracuda ES.2) nie jest nosicielem wadliwego firmware w wersji SD15. Pod Linuksem można to zrobić tak:

% cat /sys/block/sda/device/rev
SD1A

 bądź

# hdparm -I /dev/sda | grep Firmware
Firmware Revision: SD1A 

Niedopilnowanie może skończyć się nagłym zniknięciem dysku z listy wykrywanych urządzeń. Na stałe. A dysku niewidocznego nie można już zaktualizować. Ani skopiować z niego danych przed odesłaniem do serwisu.

Seagate pisze o small number dysków, których to dotyczy. Jednak do tej pory firma nie udostępniała firmware'u użytkownikom, tylko OEMom. Sam firmware również nie pojawił się na stronie Seagate od razu, wcześniej była prośba o kontakt z serwisem. Niektórzy odważni pobierali go ze stron The Pirate Bay, teraz jednak lepiej ściągnąć SD1A od producenta. Widocznie częstość wystepowania usterki przewyższyła koszty serwisowania i obsługi dziesiątków (tysięcy?) zgłoszeń via strona supportowa.